.

.

poniedziałek, 20 sierpnia 2012

Ugotowana żywcem.

pudelek.pl

33 w cieniu, białka skwierczą, mózg się gotuje...
Nie wiem czy temu panu też...Nowomoda? Metroseksualizm?
Rów na widoku....Tylko  żeton wrzucić.

Tak sobie ostatnio wygrzebałam z zakamarków zapisek z moich lat nastoletnich i do tego mi ładnie przypasowało.:

...
Rowy bywają różne.
Na budowach i przy drodze.
Są  rowy pardubickie, są rowy na wodę.

Nie trzeba jednak ksiąg bardzo mądrych,
Ni profesorów rozlazłych, podobnych do flądry
Co wyżej noszą swe dupska niż zad pański
By wiedzieć co to jest Rów Mariański.


Padam....
Młoda też.
Psy w domu.
Ściągnęłam obcego kota z asfaltu.
Dostał prosto w głowę...2 m od przejścia dla pieszych. Kotów też.

sobota, 18 sierpnia 2012

Co daje siła na pieprzenie i o agresji słów kilka.

Fot. MIGUEL VIDAL REUTERS
Dzisiejszego dnia mnie nosiło.
Dzieci były bezpieczne, bo odkąd urodziłam Młodego i tak stałam się spokojniejsza. Co niektórzy może i twierdzą, że zmiękłam, straciłam "pazur", "zmamusiałam" ?
Jest mi z tym lepiej niekiedy, bo wyraźnie mniej tracę energii na wściekłe gesty, słowa, miotanie się.
Oczywiście są ludzie, którzy potrafią zagotować we mnie krew i podnieść poziom adrenaliny do granicy efektownej eksplozji.
Z reguły to ci, którzy epatują niebezpieczną ignorancją, głupotą, cechami sadystycznymi, pasożyty ludzkie, degeneraci różnomaściści.
Przypomniało mi się, jak to - nie w moim stylu, ale stało się, zanosiłam roczne zeznanie podatkowe do swojego US w przeddzień ostatniego dnia, a natrafiwszy tam na kolejkę do biurka pani przyjmującej PIT, upewniwszy się, że także składający jedynie formularz, muszą dzielnie w kolejce swojej odstać- stanęłam. Nikogo nie zdziwiło, że w ten gorący dzień kwietnia, kobieta w zaawansowanej ciąży (byłam 2 tyg. przed terminem), stoi i nie siada, bo... inni siedzą.
Nie, spokojnie, ja nie z tych przyszłych mam, co w stadium moruli swego potomka idą na L4 i mdleją w hipermarketach.
W poprzedniej ciąży, pracowałam do 2 dni przed terminem. Teraz się nie udało, bo baba mała dawała mi w kość. Poza tym, niestety czułam, że mimo wszystko ma się do mnie pretensje o tę moją "wielodzietność"- (tak, tak! Dzieciorób ze mnie!) i nieswojo zaczęłam się czuć, słabo i ciężko.
Może na tyle głupia ze mnie dziewczyna? Zapewne.
Całe szczęście mój lekarz ma więcej rozumu w tej kwestii niż ja i wysłał mnie na zwolnienie.
W US, kwitłam ja sobie w tej kolejce. Jeden z współtowarzyszących kolejkowych zapytał- "A może by panią ktoś przepuścił?". Na co uśmiechnęłam się i powiedziałam, że jeszcze mi wody nie odeszły, to postoję.
Wszyscy ogłuchli, za to jeden z pijaczków- także zasilajacy szeregi podawców pitowych rzekł:
"Były siły na pieprzenie, to będą siły na stanie".

Wystałam swoje.
Natka urodziła się 2 tyg. później. W szpitalu. Nie w kolejce, choć jako matka 14 ms synka, "wieśniaczka"- jak to ochrzcił mnie mój ulubiony kolega z pracy- też "wieśniak", niespecjalnie oszczędzałam się w dźwiganiu więc łaziłam z rozwarciem 4,5 centymetrowym nie wiadomo ile....

Z agresją własną nie miałam zbyt wiele do czynienia. 
Bywałam wściekła, rzadko wrzeszcząca; częściej "groźna" i marsowa, cedząca przez zęby, miotająca gromy oczami.
Tak...Znajomy mój bardzo dobry, mawiał, że kiedy ogarnia mnie wściekłość, "cudownie zmienia się barwa moich oczu". Cóż...

Z reguły wściekłość dotyczyła tego, co dzieje się na tym ziemskim padole, a na co ja- żuczek biedny, jak to miał w zwyczaju mawiać mój biolog z technikum, nie mam wpływu kompletnego.
Z reguły wiązało się to mniej lub bardziej z cierpieniem zwierząt czy niszczeniem natury.
Z takich to przyczyn poniekąd, wyniknął mój jeden z niewielu aktów przemocy, jakich dopuściłam się na człowieku. 
Z siłą swojej ćwiczonej ekspandorem ręki, raczej wątłej, bom cienkiej kości, chlusnęłam piwem z kufla jednemu takiemu, z którym poróżniłam się w temacie wiwisekcji. Rokował dobrze, nawet na trzeźwo, jednak w trakcie swych zwyczajowych "przesłuchań kandydatów" dał się poznać jako typowy bezduszny palant, piejący o etiopskich dzieciach i podwładności zwierząt względem ludzi.

Poczułam się lepiej, napięcie mnie opuściło. Pozostało rozczarowanie lekkie i myśl, że jestem nienormalna.

Młoda wtedy byłam.
Kompromisy nie wchodziły w grę.
Teraz, złagodniałam, ale w pewnych kwestiach znów mogłabym wylać to piwo.
Kto wie? Może i kufel wylądowałby na czyimś pustym łbie?
Wtedy nie miałam mężczyzny przy swoim boku. Teraz mam.
Więc może mam siłę? ;)






środa, 15 sierpnia 2012

Wentylacja.


Nie, nie...Nie budynku. Płuc naszych. 
Głowa rodziny zaproponowała spacer, co mnie bardzo ucieszyło, bo człowiek ostatnio umęczon i zalatany, i czasu mu brak na prymitywne przyjemności łażenia -zamiast po galeriach handlowych jak Pan Bóg przykazał- to po lesie.
Co prawda ludziów jak to zwykle w dni wolne spore tłumy, jednak część zostaje na Polanie, gdzie je, wrzeszczy, pije piwo i zamienia się w warzywo....

I dobrze. Nie idą potem i nie łamią, nie wrzeszczą, nie śmiecą w Wąwozie.
Tak, daleko nas strasznie zaniosło... 
Do Wąwozu Myśliborskiego.


W sumie miejsce znane mi aż do obrzydzenia, a jednak lubię tu powracać. Całkiem inne też jest doświadczenie z taszczeniem wózka z dziecięciem, karmienie małego ssaka na łonie natury i miła satysfakcja, że będąc podwójną matką kondycję i figurę mam lepszą niż mijane dziewoje nastoletnie... 

Pokolenie chipsowo- komputerowe....

Wąwóz Myśliborski to najstarszy w Parku Krajobrazowym "Chełmy" rezerwat (1962 r.), chroniący stanowisko paproci języcznika zwyczajnego. Sam rezerwat ma powierzchnię niecałych 10 ha. Jednak na tak małej powierzchni wiele jest ciekawych elementów przyrody- także nieożywionej ( skałki zieleńcowe, diabazy). 
Mnie zawsze zachwycały grądy tam występujące, z całym pięknem geofitów i całego tego niesamowitego "aspektu wiosennego".
Dodatkowo wąwóz w gorące dni jest miejscem chłodnym, Jawornik daje wytchnienie, przyjemne orzeźwienie.
Nie umywa się to miejsce do Wąwozu Siedmica - gdzie moim zdaniem jest bardziej dziko i ciekawie, ale...póki co- ta trasa z wózkiem wystarczająca- i dla nas pchaczy i dla dzieciaków.
Wypraw(k)a się udała. Dzieciaki dotlenione, my też. 
Wózek Graco się sprawdził.
Teraz tylko czekać, kiedy młode dorosną na tyle by móc przejść śladami moich, naszych wędrówek po "Chełmach", które są mi tak bliskie.

A w domu?
Dziś uratowałam pisklaka kopciuszka. Wleciał do pokoju na dole, do którego rzadko zaglądam, chyba, że po trymer psi. 
Zachciało mi się odkrzewić Rudą i weszłam tam. Usłyszałam furkot i na uchylonych drzwiach usiadł ptaszek. Na pierwszy rzut oka już wyglądał mi na kopciuszka, a wiedząc, że mamy w jednym z budynków gniazdo- byłam niemal pewna.
Udało mi się złapać ptaszka; okazał się żółtodziobem, ale z lataniem  radził sobie ładnie.
Narazaiłam młode na mały stres i poszłam na górę zawołać chłopaków. We trojkę poszliśmy na budynek z galeryjką i tam wypuściłam pisklę. 
Niemal w tej samej chwili pojawił się jeden z rodziców (kopciuszek) i podleciał do młodego pisklaka. Upewniwszy się, ze nic mu nie jest, zaczął mnie odciągać od swego dziecka i poćwierkiwać alarmująco. Zeszliśmy ze schodów i zostawiliśmy rodzica i dziecko w spokoju.