Od Plastusia się zaczęło

Tak, właśnie od nego!
Kiedy zabrałam go jako ubytek z biblioteki w Sokolej- wsi niedalekiej od Paszowic, w którch wcześniej mieszkałam, nie pomyślałam nawet, że będzie przyczyną nowej fascynacji. 

Sam Plastusiowy pamiętnik Marii Kownackiej czekał parę lat. Absorbery starsze nie były zainteresowane. Ja wzięłam go przez sentyment, także dla ilustracji Rychlickiego. Czekał niemal 10 lat. 
Absorber Trzeci - docenił. A ja? Odkryłam kolejna autorkę. Co prawda Maria Kownacka juz dawno nie żyje, ale jej tworczość- jak najbardziej. Oprócz Plastusia jest i Rogaś z Doliny Rostoki, są Kajtkowe przygody- wspominam tylko co to znam, i te których tamatyka siega obszarów przyrodniczych.

Co mnie zachwyciło w książce o Plastusiu? Ano to, że autorka pisząc o przyrodzie- o ptakach, owadach, nietoperzach, pisze prawdę przyrodniczą. Coś co jest dla mnie logiczne, że jeśli o czymś opowiadam, mówię o czymś to muszę wiedzieć, że to prawda- to nie takie ostatnio oczywiste.
Coraz więcej dylatantów. I co im zrobisz? Ludzie nie kształcąc sie sami, łapią się w pułapkę bzdur. A może nawet - nie łapią. 

Kownacka zna temat. Dlatego te książki są takie ciekawe i fajne. 

Zachwycona ukończoną książką, udałam się do nieocenionego allegro i antykwiariatów. A tam... no właśnie! Dotarłam do książek dla dzieci i młodzieży, opisujacych przyrodę. To podręczniki do nauki. Niesamowicie ciekawe. Z treścią. Od nauki, poprzez wątki etnologiczne, zabawy, tworzenie rękodzieła w oparciu o naturalne materiały, a także konkretne działania dla przyrody- np. informacje jak zbudowac budke dla ptaków. 

Wiecie do poraża mnie w tych książkach? Pisane w latach 60-tych ubiegłego wieku, dla dzieci w wieku szkolnym. Język nie jest prosty. Bez naukowego trendu, ale na poziomie, z porównaniami, ale nie infantylny. Tyle tu informacji, treści w każdym wymiarze. Kiedy trzeba- poetycko, kiedy indziej zaś- konkretnie lub też z humorem. 
Nie wiem czy niejeden maturzysta miałby problem z ogarnieciem  tej treści. Abstrahując od tego czy w ogóle chciałoby mu się cokolwiek. Bo wielu teraz nie chce sie nic. Oczywiście! Są wyjątki- i tego sie trzymajmy. Kupujmy dobre ksiażki, czytajmy dzieciom, namawiajmy, pokzaujmy, że świat jest iekawy. 

Że umierasz nie wtedy, kiedy serce i mózg ustaje. Tylko wtedy- gdy już nic cię nie jest w stanie zaciekawić....

Jest i seria, której jednej części nie posiadam, a szkoda i szukam. Może ktos z Was ma i chciałby sprzedać? To takie pomoce nauczycielskie, ale też o świecie przyrody. Niezmiennie trwam w zachwycie. A pani Marii- i współautorce głosu przyrody- imienniczce - Marii Kowalewskiej- kłaniam się uniżenie i z sympatią! To ona popełniła ksiażki o Pufciu i Sapciu- małych boberkach, o których pisałam w poprzednim wpisie- O- TU!

Maria Kownacka

Maria |Kowalewska

Polecajka Tupai- Książki bobrowe. Dla dzieciaków i dla całkiem starszych.

Książek na rynku od zatrzęsienia. Paleta możliwości. Od dzieł po totalne barachło. W każdym gatunku.
Z racji mojej cechy osobowości - ciekawości wielu tematów, szukam jak zwykle i pogłębiam, ale klasycznie- literaturą dostępną w formie drukowanej. 
Jestem nadal w temacie bobrowym, mielismy przerwę w czytaniu książki Justyny Blcewicz Na tropie tajemnicy bobrów , gdzie drużyna miłośników zwierząt tropi sprawę domniemanego rycia bobrów w wałach przeciwpowodziowych. W tle ludzkie dramaty, młode serca, emocje i ... działalność pracowników RDOSiów. Nie do końca takie jakbyśmy się spodziewali choć - żyjąc ostatnimi tematami tych urzędów i ich roli w ochronie środowiska przyrodniczego -wlaściwie nie dziwi.  

Książki o bobrach są do zdobycia. Te nowsze i starsze. Wodyseję już przeczytaliśmy w tamtym roku - niebywale wzruszająca książka. Polecam bardzo. 

Z zakupionych przeze mnie pozycji na poczet zajęć o bobrach z dziećmi, biblioteczke zasiliły też współczesne dwie

Rok w lesie. Bóbr to minimalistyczna książka, ale z podstawowymi informacjami o bobrach dla najmłodszych. Proste ilustracje. 

Z kolei Bóbr i inne zwierzęta znad rzeki zawiera opowieści i fakty z życia zwierząt zwiazanych z siedliskami rzek i terenów podmokłych. Do książki dołączono plytę CD. 

Ostatim odkryciem są Sapcio i Pufcio ze stromego brzegu Marii Kowalewskiej. Piękne opowieści o bobrzątkach i ich przygodach, do tego piękne ilustracje.

W klimacie Curwooda są Pielgrzymi puszczy, w których  bohaterem jest traper polujący dla skór na zwierzęta, w tym - bobry. Bohater rezygnuje z zabijania na rzecz ochrony tych gryzoni. 

Są i pięknie ilustrowane zabytki o bobrach z Pasłęki.

A dla dorosłych- parę pozycji z literatury przyrodniczej- jakby kto potrzebował. 

Takie będą Rzeczypospolite , jakie ich młodzieży chowanie.

Niezmiennie trafne  powiedzenia. Co dzieje się w szkołach- wie ten kto tam pracuje, albo ten który ma dzieci. Moja optyka się zmieniała i powiem tak- łatwiej było mi krytykować nauczycieli nie będąc w punkcie, w którym jestem teraz. 

Ministerstwo głupich kroków zwane pospolicie Ministerstwem Edukacji robi wszystko by głąbów było coraz więcej. Przepraszam. Nie głąbów. Właściwie to nie wiadomo jakiego słowa użyć,żeby ktoś nie poczuł się urażony. Szkoła stała się instytucją inkluzywną, bezpiecznie to już było. chyba najmniej bezpiecznie czują się tam nauczyciele. Woźne chyba też. 

Edukacja włączająca czyni spustoszenie w klasach. Słabe dziecko nie wzniesie się na poziomy, średniak- nie zyska, potencjalny geniusz zginie. Lub poradzi sobie sam. Nauczyciel w ciagu jednej godziny ma mówić do dziecka bez problemów, do takiego z uszczerbkiem mniejszym lub większym. Ten niedosłyszy, ten nie usiedzi i mus go inaczej prowadzić. Temu za dużo kolorów, temu za mało....

Wziełam ze swej biblioteczki dwie książki. Dzielą je lata swietlne. 20 lat. Absorberka mówi- Mamo! Ja chce taki podręcznik! Tu wszystko jest czytelne! 

No właśnie. 
Nie umiem odnaleźć się w tych oczoyebnych ilustracjach, tym zinfantylizowanym języku, tych zdjeciach tłumaczących proste sprawy. Obłęd. Tumany rządzą- więc potrzeba im wyborców głupszych od siebie.

Biologia na górze- rok wydania 1999, pod spodem- rocznik 2010

Stara

Nowa

Stare je dobre

Jakos to sobie ogarnę, jak już coś.... 
Żeby móc zdzierżyc obrąbany na maksa program nauki. 

A póki co- las.