Nowe formy. Gliceryna i Tupaja w formie.

Obecnie juz łatwo o formy do mydeł. Oczywiście ludziska korzystaja z nich do wypieku ciasteczek. Nie ja. Nie ufam silokonowi w temperaturze i kontakcie z żywnością. 
Za to można poszaleć z mydłami!

Tym razem nie było jakichś fisiów. Sprawdzone olejki, oleje i barwniki. Paczulowe żołedzie i liście, czerwone o zapachu drzewa rózanego, motyle i ważki z biedronkami- olejki pomarańczowy, gwiazdki pachną cynamonem, a zielone- olejkiem sosnowym i eukaliptusem. Nowe prostokątne z delikatnym rysunkiem łąk i owadów- tym razem- z nielubiana przez niektórych lawendą. A ja lubie. Polubiłam. Może sie starzeję? Kiedys słyszałam, że stare baby lubia lawendę, hehe. 

Mimo niewielkiego zainteresowania tabliczkami- zrobiłam trzy woskowe i pare z wosku sojowego. Niestety olejki naturalne słabo mieszają się z tym ostatnim. Tabliczki nie mają intensywnego- a jedynie subtelny zapach. W tym wypadku- paczuli. Wosk naturalny pozostawiłam bez dodatków. Pachnie sam w sobie najlepiej. Do tego tegoroczne lawendy i wrzos.

Lubań oszalał. Nie po raz pierwszy.

Nie ma to jak postęp. 
Cieszmy się. Powstaną kolejne powierzchcnie sklepowe. Kolejne badziewia, szmaty szyte przez niewolników lub zabawki z chemią . Lokalizacja cudna. Zjezd z niebezpiecznego skrzyżowania, ruch spory- bo kierunek na autostradę. 
Dla mnie najgorsze jest cos innego. Ten skrawek terenu, jak widać z lotu ptaka- jest częścia obniżenie terenu, gdzie meandruje sobie ciek wodny. Teren lekko podmokły. Zacne małe bagienko. 

I tyle. Bo z kim tu gadać? 
Większość uradowana. I tak ginie nasze dobro narodowe. Przyroda. I woda.

Foto z portalu Lubię Lubań na facebook

Post pierwszolistopadowy- wspomnienie Frycza czyli - zawsze będę kochać Czechowa

Tak. Aura sprzyja nostalgii. Dzień święcenia wspomnień tych, którzy odeszli. Bliscy, ale i ci inni bliscy. 

Zafascynowana literatuąa jestem od urodzenia.
Cóż poradzę. Był okres, kiedy namiętnie oglądałam sztuki w teatrze telewizji. Nie tylko ja. Siadalismy razem. Rodzice, Brat i ja. Wsiąkłam w to. Wybierałam sztuki. 
Czasem nie trafiłam- jakos nowoczesne niekiedy mnie nie porywały. Lubię klasyków. Zwłaszcza rosyjskich, ale i Ibsena, wariata Strindberga... Shakespeara a jakże- z Tytusem Andronicusem, Otellem, Makbetem. 

Czechowa pokochałam za opowiadania, nowele, dłuższe utwory, ale przede wszystkim za dramaty sceniczne. Wiśniowy sad czy Wujaszek Wania to najbardziej znane. Iwanow myśle, że nieco mniej.
A to jego zapamiętałam najmocniej. Czemuż? A przez osobę głównego bohatera, no i po przeczytaniu dramatu- obejrzałam spektakl z Janem Fryczem.
W tamtym czasie, a byłam wtedy ...  troszkę starszą nastolatką, ujął mnie bardzo. Od tego momentu był chyba jednym z ulubionych aktorów. Sztukę przeżyłam mocno - tak emocjonalnie jak i kosztując ją ze wzgledu na fenomenalną obsadę.
Oprócz Fryczucha- tak zwanego w moim domu, bo nie kryłam się z fascynacją tym aktorem, grała też Danuta Stenka, Władysław Kowalski, Mariusz Benoit.... Saszę gra Warchulska - jeszcze jako studensta PWST. 

Jan Frycz dał popis kunsztu aktora w tej trudnej , ale jak typowej dla Czechwskich- postaci zmagajacych się sami ze sobą. Niejednoznacznej. Bardzo. 

Dla mnie, po latach, nadal cenię tę sztukę. Po pierwsze za klimat i typowość - Czechowski klimat, Rosjan w swych domach, majatkach. Do tego Iwanow, którego męka jest męką wielu. Rozbicie, melancholia, niejednoznaczność uczuć, nieradzenie sobie z życiem. Apatia. Brak życia w życiu, wieczne poszukiwania czegoś. No właśnie- czego? 

źródło teatrdlawszystkich.pl

Teraz patrzę na ten utwór inaczej. Jako dojrzała kobieta... uważam, że powinna go obejrzeć każda młoda dziewczyna, której sie zdaje, że może wyleczyć mężczyznę miłością do niego. Rozbudzić w nim chęć do życia, uratować.
To nie działa.
Tylko, że Dasza miała szczęscie, że Mikołaj Aleksiejewicz strzelił sobie w łeb.
Wielu pogubionych, smutnych, zagubionych facetów- nie robi tego, a trwające przy nich ratowniczki co roku tracą dużo więcej niż potrzeba. Zamiast szczęścia otrzymują niepweność, żal i zgryzotę. 

Takie moje przemyślenia, ale spektakl wart jest obejrzenia. 
Wspominam Jana Frycza. Z łezką nawet. Świetny aktor. A powroty do emocji nastoletniego podkochiwania się w aktorze- bezcenne. 

Jan Frycz odszedł w sierpniu tego roku.

Tu macie link do VOD, gdzie można obejrzeć ten spektakl

klik do teatru TV