.

.

wtorek, 28 listopada 2017

W biegu

Ostatnio- jak lubię i nie lubię.
W biegu.
Poranne szarpanie z czasem, naciąganie zbyt krótkiej kołdry. 
Szybciej!
Pospiesz się!
No, ruszcie się!
Znów się spóźnię...
"Znów się spóźni."

Ta sama droga codziennie. 
Wręcz te same prędkości na niektórych odcinkach. 
Wieczne mijanki z innymi "w biegu", a może- "po prostu w drodze".
Ten sam, a jednak uroczy widok pasm wzgórz. Tak zmienny jak lokalne mgły i mikroklimatyczne atrakcje.

Praca- podobna, choć tak inna codziennie, bo zależna od masy. 
Młodej, młodszej, najmłodszej.
Preferencji, chłonięcia, a czasem ostentacyjny opór wobec przekazywanej wiedzy.
Wesołe twarze, chochliki w oczach i znudzone oblicza z wydęciem znudzenia- "o czym ty mi tu pitolisz, babo...?".

Zadowolenie, że nie całkiem zwoje mózgowe zamarły, że jest tam jeszcze tego trochę, że tylko odkurzyć trzeba. In plus to wszystko.
Pozostałości inne- jako ten puch marny- zdmuchnąć trzeba; patrzeć do przodu i widzieć. 
Oddychać.

Wieczory szybkie jak błyskawica, gonią mnie i zastają przy podjeździe Tupajowiska .
Dziefczynki już grzecznie w kurniku choć Berenika- córka Coli i Titolonga, z uporem maniaka zostaje w pomieszczeniu bocznym, nie w sypialni. Z czołówką na głowie łapię to drobne, puchate ciałko i niosę do reszty. Pierwszy raz płakała i krzyczała, że zabijają, że źle tak, że o matko! Teraz już spokojnie. Nawet jej się już tak to serduszko kurzęce nie tłucze.
Mądre ptaki.

Nie głupie.
Ilekroć słyszę mądrości (sic!) pewnych ludzi o inteligencji zwierząt, a zwłaszcza ich braku, zastanawia mnie ten brak pokory; ta pustka nadętego balonu. Brak wiedzy, niechęć do nauki, do słuchania innych, tępe naśladownictwo i brak krytycznego myślenia. A właściwie brak tego ostatniego.
Inteligencja kur jest taka, na jaką je stać.
Podobnie jak niektórych z ludzi. 
Podejrzewam nawet, że część kur ma większe możliwości poznawcze niż niejeden zjadacz hamburgera i chipsów. 

O kurach moich pisałam wielokrotnie, także tutaj
Nie zmieniam zdania, że to ciekawe ptaki; każda ma swoją osobowość, choć nie każda może jest bardzo mądra. Może i nawet zdarzają się kurze "blondynki"- kto wie?

Pepita miała ostatnio kryzys. Udało się jej go pokonać- z moją mała pomocą, ale myślałam, że będzie to najgorsze. Zwłaszcza, że dwa tygodnie wcześniej odeszła Fifi. Młoda kura, tegoroczna, z zawadiackim grzebykiem kładącym się na prawy bok głowy. Fifi była z tych w typie Olkowatym- ciekawska, gadatliwa. Zawsze podeszła, skubnęła w nogę, spojrzała z ukosa, jak to kury mają w zwyczaju. 
Szkoda.

Pewnie jeszcze wiele rozstań mnie czeka.
Różne są- jedna bardziej, inne mniej kąsające w serducho. Zawsze jednak smutek zawiśnie nad człowiekiem, a potem jednak myśl, że choć ten rok czy dwa to było dobre życie. Bez cierpień, bez strachu (pomijając Zdzisława i Titolca). 
Że miały w sumie dobre życie. A ja dobre jajka...

Czas płynie- Jagoda i Kicia obrastają na zimę. Julian zagryza wszystko co możliwe. Czas mordowania rąk, palców, włosów. Minie. Jak wszystko. Z reguły zachowuję spokój, ale czasem ból ciachania mlecznych szpileczek przezwycięża dobre serce i z paszczy dobywa się ryk. I to jeszcze jaki...;)

Julian bezpieczny

Słit focia z Jawornika- IX 2017

No właśnie- dlaczego? :)

Manchmal ...
Sehnsucht ist so grausam....





12 komentarzy:

  1. Przeczytałam.Jak Cię czytam to jakbym siebie czytała.Tylko ja nie mam takiego lekkiego pióra żeby wszystko tak fajnie przekazać. Zawsze czekam na kolejny wpis.Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki za miłe słowa :)
      Pozdrawiam!

      Usuń
  2. Życie. Codzienności, ale jakże cenne. Jak to się potem wspomina! I zdziwienia przyjdą, że jak to, dzieci mi dorosły... Trwaj, chwilo, trwaj...

    OdpowiedzUsuń
  3. Blog dla mnie. Świetny tekst. Bardzo mi się u Ciebie podoba, a zwierzęta kocham bardzo. Serdecznie Cię pozdrawiam. :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Uwielbiam czytać o kurach, biedna Fifi, a tak ogólnie to ile lat mogą żyć kury?

    W biegu, ale pozytywnie, gdyby jeszcze poranki nie były takie ciemne i śpiące.
    Julianek sama kocia słodycz.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Powiadają różnie, że może i nawet do 10 lat. U mnie najdłużej - póki co ostatnia z Pierwszych- Helena. W marcu 2018 skończy 4 lata.

      Usuń
  5. Gajka ma rację - trwaj chwilo, trwaj! Kurzyny są mundrzejsze niż się powszechnie sądzi ale ludziska nie lubio wiedzieć takich rzeczy.:-(

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. ...no dokładnie, bo jakże mięso miałoby mieć rozum i uczucia?

      Usuń
    2. Hmmm. Trzeba by może kanibalizm znowu zaprowadzić? Skoro rozumu i uczucia brakuje tylu egzemplarzom homo sapiens?

      Usuń
  6. Kury to madre na swoj sposob stworzenia, uwielbiam jak o nich piszesz. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  7. Pozdrawiam przed świątecznie i mam nadzieję, że czas świąteczny pozwoli Ci na reaktywowanie tego cudownego bloga :)

    OdpowiedzUsuń